“ข้าวทุกจาน อาหารทุกอย่าง อย่ากินทิ้งขว้าง เป็นของมีค่า ผู้คนอดอยาก มีมากนักหนา สงสารบรรดา เด็กตาดำๆ”

ความสำคัญของอาหาร

เวลารับประทานอาหาร หรือไปกินเลี้ยงตามงานต่างๆ ผู้ใหญ่หลายคนมักจะบอกเด็กว่า ‘กินให้หมดนะ’ โดยไม่คำนึงเลยว่าสิ่งที่อยู่ในจานมันเยอะหรือน้อย เด็กจะทานหมดไหวหรือเปล่า คิดแต่ว่าถ้าทานเหลือมันน่าเสียดาย บางคนต้องการให้ทานเยอะๆและต้องกินให้หมด โดยไม่คำนึงถึงกระเพาะของคนที่ทานเข้าไปเลย

ส่วนคนที่อยู่ในวัยผู้ใหญ่ ถ้าหากตักอาหารมาเยอะแล้วทานหมด บางคนก็โดนล้อ ว่าเป็นหมูบ้าง ทานจนคุ้มบ้าง ส่วนคนที่ตักเยอะแต่ทานเหลือ ก็จะโดนตำหนิว่ากินทิ้งกินขว้างและคนที่ตักข้าวน้อย เพราะปกติทานน้อย ก็จะโดนทักว่า พอหรอ? นั่นกินหรือดม

การทานข้าวไม่หมด เป็นการทำร้ายชาวนาและเด็กยากจนตาดำๆจริงๆหรือเป็นแค่เรื่องเปรียบเทียบกันแน่ การที่เราทานหมดหรือไม่หมด ก็มีค่าเท่ากันไม่ใช่หรือ ในเมื่อซื้อมาราคาก็จ่ายราคาเดียวกัน แล้วผิดตรงไหนที่บางคนจะทานหมด แต่บางคนทานเหลือ หรือผิดเพราะคำว่าเสียดาย? ถ้าอยากช่วยชาวนา คนยากคนจน การทานข้าวให้หมดมันไม่ได้ช่วยอะไรมากมายหรอก แต่การช่วยจริงๆคือการบริจาคเงิน การบริจาคของ หรือสิ่งเรียนรู้ให้พวกเขานั่นคือสิ่งที่ควรทำมากกว่า

ดังนั้น ถ้าจะอ้างหลักเศรษกิจพอเพียงก็ควรต้องปรับปรุงใหม่ เพราะเศรษฐกิจพอเพียงไม่มีทฤษฎีสอนให้โลภมาก ถ้าอยากปลูกฝังให้ลูกหลานไม่กินทิ้งกินขว้าง ก็ควรสอนให้เวลาตักมาทานแค่พอดีตัวแค่พออิ่ม แบบนี้อัตราการเหลือทิ้งก็จะลดน้อยลง